Με αφορμή την 8η Μάρτη 2026, στην πλ. Δημαρχείου
Μια ξεχωριστή διαδραστική δράση, ιδιαίτερης συμβολικής και αισθητικής ανάδειξης του προσώπου και της ζωής της γυναίκας, πραγματοποίησε η Επιτροπή Ισότητας των Φύλων του Δήμου Βέροιας, μέλος της οποίας είναι και ο Σύλλογος Κοινωνικής Παρέμβασης «ΕΡΑΣΜΟΣ», ενόψει της 8ης Μάρτη – Παγκόσμιας Ημέρας Γυναίκας, ανήμερα το πρωί της Κυριακής στον προαύλειο χώρο του Δημαρχείου Βέροιας.
Με τη συμμετοχή στελεχών και φίλων των μελών της Επιτροπής Ισότητας, παρουσιάστηκε μεταξύ άλλων, το δρώμενο με τίτλο: “Ένα Βήμα Μπροστά: Το Βάρος που Δεν Φαίνεται” σε Σενάριο της Σοφίας Καλτσίδου, Προέδρου της Ένωσης Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων του Δήμου Βέροιας, σε σκηνοθεσία της Ηθοποιού Βασιλικής Ζώκου και σε συνεργασία με την σχολική χορωδία του Δήμου Βέροιας, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Μουσικού Ελένης Αναγνώστου.
Ταυτόχρονα και σε περιμετρική διάταξη, τα Τμήματα Φωτογραφίας του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας πλαισίωσαν τη δράση, δίνοντας τη διάσταση του φακού και εστιάζοντας στη γυναίκα, με ιδιαίτερη ευαισθησία και ευρηματικότητα, μέσα από τις αποτυπώσεις της Έκθεσης των μαθητριών του Τάσου Θώμογλου.
Επιπλέον, στελέχη και φίλοι των μελών – φορέων και Συλλόγων συνδιοργάνωσης, της Επιτροπής Ισότητας διένειμαν ενημερωτικά φυλλάδια και συγκέντρωσαν ρούχα για την ενίσχυση του Κοινωνικού Παντοπωλείου.
Χαιρετισμό σχετικά με την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και τις προκλήσεις της γυναίκας του «σήμερα» απηύθυνε ο Πρόεδρος της Επιτροπής Ισότητας των Φύλων του Δήμου Βέροιας Γιώργος Τσιλογιάννης, καθώς και η Σοφία Καλτσίδου παρουσιάζοντας το δρώμενο, με τα εξής:
Η σημερινή μέρα δεν γεννήθηκε από λουλούδια. Γεννήθηκε από βήματα. Από φωνές που κάποτε θεωρήθηκαν παράταιρες. Από γυναίκες που στάθηκαν όρθιες, όχι γιατί δεν φοβήθηκαν, αλλά γιατί προχώρησαν παρ’ όλο τον φόβο. Στην ιστορία, η γυναίκα δεν ζητούσε να ξεχωρίσει.
Ζητούσε να χωρέσει. Στη δουλειά. Στη γνώση. Στο όνειρο. Στη ζωή που της ανήκε. Κι όμως, μέσα στους αιώνες, ήταν εκείνη που κράτησε το φως αναμμένο, όταν όλα γύρω σκοτείνιαζαν. Στο σπίτι. Στο χωράφι. Στο σχολείο. Στην κοινωνία.
Η γυναίκα είναι μνήμη. Κουβαλά τις ιστορίες όσων προηγήθηκαν και τις ελπίδες όσων θα έρθουν. Είναι η γιαγιά που δεν πρόλαβε να μιλήσει. Μαθαίνει να διεκδικεί. Σήμερα δεν γιορτάζουμε την τελειότητα. Γιορτάζουμε τη διαδρομή. Τα μικρά καθημερινά θάρρη. Το «συνεχίζω». Το «είμαι εδώ». Το «αξίζω». Γιατί η δύναμη της γυναίκας δεν είναι πάντα θορυβώδης. Είναι συχνά ήσυχη, σαν χέρι που στηρίζει, σαν βλέμμα που καταλαβαίνει, σαν καρδιά που αντέχει λίγο παραπάνω απ’ όσο νόμιζε.
Η μητέρα που έμαθε να αντέχει. Η κόρη που μαθαίνει να διεκδικεί.
Η σημερινή μέρα είναι υπενθύμιση. Όχι μόνο για όσα κερδήθηκαν, αλλά για όσα ακόμα χτίζονται. Μαζί. Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες. Σε εκείνες που άνοιξαν δρόμους. Σε εκείνες που περπατούν τώρα. Και σε εκείνες που θα περπατήσουν πιο ελεύθερα από εμάς. 
