Δημήτρης Διαμαντίδης

Δύο σοβαρά περιστατικά βίας, με πρωταγωνιστές εφήβους, έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτό που κοινωνιολόγοι και εκπαιδευτικοί επισημαίνουν εδώ και καιρό: η βία στους ανηλίκους δεν αποτελεί πλέον ένα σπάνιο, μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά μια σκοτεινή πραγματικότητα που κλιμακώνεται επικίνδυνα στις γειτονιές της πόλης.

Το πρώτο ισχυρό σοκ ήρθε από την περιοχή των Πεύκων. Ένας 17χρονος μαθητής έπεσε θύμα ενός αδιανόητου ξυλοδαρμού έξω ακριβώς από το σχολικό συγκρότημα της περιοχής.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι απλώς η πράξη, αλλά οι ίδιοι οι δράστες: δύο συμμαθητές του, ηλικίας 16 και 17 ετών, οι οποίοι του επιτέθηκαν, τον χτύπησαν και δεν δίστασαν να του πετάξουν πέτρα.

Το συμβάν αυτό ξεπερνά κατά πολύ τα στενά όρια αυτού που παλαιότερα ονομάζαμε «σχολικό εκφοβισμό». Αγγίζει την καθαρή εγκληματικότητα και τη σωματική βλάβη, οδηγώντας τη δικαιοσύνη σε άμεση παρέμβαση και τους δύο ανήλικους δράστες ενώπιον του εισαγγελέα.

Η ανησυχία στις τάξεις των γονέων είναι πλέον έκδηλη, καθώς το σχολικό περιβάλλον, που παραδοσιακά θεωρούνταν το πιο ασφαλές καταφύγιο για τους εφήβους, μετατρέπεται όλο και πιο συχνά σε πεδίο μάχης καιξεκαθαρίσματος λογαριασμών.

Πριν προλάβει η τοπική κοινωνία να αφομοιώσει αυτό το ξέσπασμα βίας, ένα νέο, ακόμα πιο αιματηρό επεισόδιο εκτυλίχθηκε στην «καρδιά» της Θεσσαλονίκης. Ένας 16χρονος επιτέθηκε και μαχαίρωσε έναν 21χρονο στη μέση του δρόμου.

Η εσπευσμένη μεταφορά του θύματος στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ και η κινητοποίηση της αστυνομίας για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του ανήλικου δράστη, συνθέτουν μια εικόνα που θυμίζει περισσότερο δράση συμμοριών παρά παραβατικότητα εφήβων.

Η ευκολία με την οποία ένα μαχαίρι βγαίνει από την τσέπη ενός 16χρονου για να λύσει μια διαφορά, προκαλεί παγωμάρα.

Το γεγονός ότι ένα τέτοιο περιστατικό εκτυλίχθηκε σε κεντρικό σημείο, μπροστά στα μάτια περαστικών, καταδεικνύει την απουσία φόβου ή συνεπειών από την πλευρά των νεαρών παραβατών, δημιουργώντας ένα γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας στους πολίτες.

Η ρίζα της οργής 

Τι συνδέει τον ξυλοδαρμό έξω από ένα λύκειο με ένα μαχαίρωμα στο κέντρο της πόλης; Η απάντηση κρύβεται στην αποενοχοποίηση της βίας.

Πολλοί ειδικοί κάνουν λόγο για έναν συνδυασμό παραγόντων:

• Την κουλτούρα της βίας που αναπαράγεται ανεξέλεγκτα στα socialmedia.
• Την απουσία ουσιαστικών ορίων από το οικογενειακό περιβάλλον και
• Την έλλειψη δομών ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης μέσα στα ίδια τα σχολεία.

Η πέτρα στο χέρι και το μαχαίρι στην τσέπη έχουν μετατραπεί για μια μερίδα νέων σε «εργαλείο» επιβολής κυριαρχίας.

Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη οι τοπικοί φορείς, η εκπαιδευτική κοινότητα και η πολιτεία να συνεργαστούν άμεσα.

Απαιτούνται στοχευμένες παρεμβάσεις, όπως η ουσιαστική ενίσχυση του θεσμού των σχολικών ψυχολόγων και η δημιουργία ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας με τη νεολαία.

Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις οικογένειες των άμεσα εμπλεκομένων. Είναι ένα ζήτημα που αφορά όλη τη Θεσσαλονίκη, η οποία καλείται να διαχειριστεί μια γενιά που θυμώνει πολύ εύκολα και ξεσπά χωρίς φραγμούς.

Το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο η επέμβαση της Αστυνομίας εκ των υστέρων, αλλά ένα δίχτυ πρόληψης.

Μετά τα δύο αυτά περιστατικά το «καμπανάκι» ήχησε εκκωφαντικά. Το αν θα το ακούσουμε είναι ένα άλλο θέμα…

Πηγή αναδημοσίευσης: https://www.makedonikanea.gr/